قطره‌هاي خون فانوس

تو شب سياه مي‌ريزه

پر ديو شب اخمو

با خون فانوس مي‌سوزه

پريدن ستاره‌هامون

خونشون رو كهكشونه

يادشون رو قلب لاله

كلبه‌شون تو آسمونه

روي تخته‌ي سياهي

بچه ها نقاشی کردن

پشت كوه‌هاي بلندش

فانوسو پنهون نكردن

فانوساي زخمي هر شب

قطره قطره نور مي‌بارن

هر كدوم با قطره‌هاشون

يه عالم ستاره دارن

خون فانوساي زخمي

شعله شعله روي خاكه

ديو اخمو جون سپرده

خوابیده درون چادر/

مغزی/

میان پوسته‌ی بادام

 تو مث يه آرزويي

تو يه آرزوي دوري

واسه اين غريب شب‌گرد

تو يه باغچه پر نوري

حالا كه بی‌‌كس  تنها

يه غريب كوچه گردم

قطره‌هاي اشك شورم

روي گونه آه سردم

توي گريه‌هام مي‌خندم

با غم غربت مي‌جنگم

توي شهر بي نشوني

مي‌خونم ترانه‌هامو

مي‌سپرم به باد و بارون

پاره‌هاي نامه‌هامو

شايد اون واژه‌ي تلخو

برسونه باد به دستت

كه ديگه تمومه حرفا

رفتمو و رفتم ز دستت!

خلاصه این شد که قرارداد فسخ و ما هم به رد کار خود. راستی اگه یه شیشه بر، یا یه کف ساب یا یه آهنگر قرارداد می‌بست می‌تونستن به این راحتی قراردادشو فسخ کنن؟

من می‌گم نع!!!

تو چی می‌گی؟

تو هم می‌گی نع؟؟

عزیزان!

برای شما هم پیش اومده که چندین و چند روز عقیم فکری بشید؟ دور خود بچرخی و ندونی چه و از که می‌خوای! هی می‌گردی و می‌گردی. فکر می‌کنی و راه میری اما دریغ از اینکه بتونی کلمه‌ای بنویسی و یا کاری بکنی که ده شاهی بیرزه.

از زایش و خلاقیت اثری نیست و هر چه به جلو می‌ری این گلی که پاهات توش گیر کرده سریش‌تر می‌شه و ولت نمی‌کنه! هرچه زور می‌زنی که در بری نمی‌شه! بیشتر فرو می‌ری. اما دلت نمی‌خواد تقلانکنی و دست از تلاش برداری. باز هم زور می‌زنی و هرچند با ریپ‌زدن، اما باز هم می‌ری جلو!

راستی چرا اینجوری می‌شه؟ می‌دونم که این دلمردگی نیست ولی یه جورایی تو همین مایه‌ست.چرا پیش میاد؟

 اگه از من می‌پرسی، من فکر میکنم که متاثر از عوامل متعددیه! مثلا اگه سرشوق باشی یه دنده پنج سال یه رمان کار کنی. باز با همان شوق و با چاشنی یه خورده هم ذوق، رمانو ببری بدی به یه ناشر کلفت، بررس ناشر، رمانتو بخونه از سر اتفاق خوشش بیاد و از سر اتفاق دستور ویرایش بده و از سر اتفاق دستور تنظیم قرارداد بده و باهات قرارداد چاپ ببندند و چندین و چند جلسه هم ازت بخوان که در جلسات آماده سازی برا چاپ شرکت کنی و همه از سر اتفاق و باشوق زیاد. ببینی که رمانت داره می‌ره برا چاپ و حتی نسخه‌ی چاپخانه هم از سر اتفاق آماده می‌شه و خلاصه دم در چاپخونه یه رفیق ناشر لای رمان رو باز می‌کنه و یه صفحه از سر اتفاق می‌خونه! بعدش میاد پیش مدیرعامل نشر که چه نشستی این رمانی که داره چاپ میشه همش سیاه‌نماییه! از سر اتفاق! همش از سر اتفاق....بعدا میگم که از سر اتفاق چی شد و چطور شد. همش از سر اتفاق..........بعدا میگم.

عید نوروز بر عاشقان مبارک باد

هر روزتان نوروز و نوروزتان پیروز

خواب‌ ترازو را ديدم‌. خواب‌ ماله‌ و شمشه‌ فلزي‌، تابلوهاي ‌دست‌ و پا بريده‌، خواب‌ِ شيشه‌‌هاي نوشابه‌ كه‌ گريه‌ مي‌كردند. پاكت‌هاي‌ سيگار اشنو، زر، شيراز؛ همه‌ قلع‌ و قمع‌ شده‌ بودند. خيار و پياز، گوني‌ گوني‌، جذام‌ گرفته‌، خرماهاي‌ تازه‌ رسيده‌ كه‌ به‌ زندان‌ عادت‌ نداشتند. كيسه‌هايي‌ با يك‌ جفت‌ دمپايي‌ و چند قوطي‌ واكس‌قهوه‌اي‌ و مشكي‌، فرچه‌ و براِق كن‌.

انباري‌ بود، زندان‌ نبود فقط‌ يك ‌انباري‌ بزرگ‌، يك‌ خواربارفروشي‌ِ درندشت‌ با همه‌ جور خرت‌‌وپرت‌ كه‌ در‌آن‌ پيدا مي‌شد.

خواب‌ِ ترازو را ديدم‌ كه‌ بالاي‌ نعل‌ درگاه‌ آويزان‌ شده‌ بود. نه‌، چسبيده‌ بود! نمي‌توانستم‌ توفير ترازوها را پيدا كنم‌. تعدادي‌ قاطي‌ همه‌ اسباب‌ و اثاثيه‌ها و يكي‌ در خواب‌ من‌؛ بالاي‌ نعل‌درگاه‌ آويزان بود. هر دو كفه‌، تراز ايستاده‌ بودند.....ادامه مطلب را کلیک کنید

 با توام!

تويي كه سخت پريشاني

تويي كه در چرخ دنده چرخ

لابه لاي انفجار اخبار مي‌ميري

با تو!

سيگنال ها

تكه‌هاي گوشت و پو‌ست و خون كودكان

_ بگذار بگويم انسان _

به گونه‌ات مي چسبا‌ند و مي‌ميري‌!



كجايي؟

اي بي‌نشان!

اي بي‌خيابان!

اي مانده در بن‌بست تمامي كوچه‌هاي قرن!

نامه‌ام را جوابي بده

نامه‌هاي نفرستاده‌

كارهاي نكرده‌

و قصه‌هاي ننوشته‌ام

همگي شاهكارند.

نمي‌خواهي‌جوابي يا كلامي‌،

يا نگاهي‌،

ميهمانم كني‌؟

تو تنها رخساره‌اي

هر روز ژوليده‌ات مي‌بينم

هر شب غم سروده‌اي مي‌خواني

با ريتم‌هاي تند

با نورها‌ي رقصان

با كلمات آتشين و هيز

و بعد از صحنه مي‌گريي‌!

پايان آن قصه كوتاه

مي‌خواستند روسپي باشي

تا بماني‌!

قصه را نوشتي

در واپسين اپيزود

شانه‌ات لرزيد

و پايان قصه‌ات را امضا كردي

نامه‌‌هاي ننو‌شته را امضا‌ كن

و براي خودت بفر‌ست

براي خودم

نه نشاني

نه خياباني

نه كوچه‌اي

هر چند بن بست

نه درب هفتم سمت راست

براي خودم مي‌نويسم

فقط براي خودم

كه سيگنال‌ ها‌ي خبر و يورو‌نيوز و فاكس‌نيوز

شتك خون و بوي اجساد را پخش مي‌كنند

تنها گلا‌يه‌ام را

برايت مي‌نويسم و

پست نمي‌كنم.

اشعاری از علیرضا روشن / محمود معتقدی / بابک بهاری / علی جانوند / قصه ی سهیل میرزایی و کمی اطلاع رسان

حالا که شدیدآ گلو درد دارم و دیگر حتی همان یک ذره ی دیروزی هم صدایم در نمیاید و فقط اصوات گوشخراش تقدیم باباجانم می کنم /  صدای باباجان را از گوشی تلفن می شنوم که می گوید:

 مگر دیوانه ای که با این احوالت می روی جلسه ای که پولی ازش در نمی اید؟

كوچه باغ و زاغ و انار و يار

سالها گذشته است اما طعم نگاهش هنوز در چشم‌خانه، عطر ارديبهشت را را می‌پراکند و يادش خاطره‌ي خزان رنگين باغ اناري و تك، تك انارهاي به جا مانده‌ي رو درخت. هنوز هم گاهی یاد زاغ کوچه باغ اناری که چند سال پیش برای آخرین بار دیده بود، می‌افتد.

زمان زيادي از دريافت آخرين نامه‌اش گذشته است. آخرين نامه كه به دستش رسيد مثل يك كبوتر سبك بال شد. به هر جا و هر بامي پر كشيد و نشست. بچه‌ي نوپايي  شد و به هر سو دويد. دلش مي‌خواست كه نامه را براي همه بخواند اما نمي‌توانست. هر گوشه‌ي دنجي كه گير مي‌آورد، مي‌نشست و يك بار ديگر نامه را مي‌خواند. قلبش به شدت مي‌زد و زانوهايش سست و عرق سردي به پيشانيش مي‌نشست. هري دلش مي‌ريخت و يك بار ديگر آرامتر نامه را مي‌خواند تا ديرتر تمام شود. به آخر نامه كه مي‌رسيد چهار تا مي‌زد و توي جيبي كه روي قلبش بود مي‌گذاشت. خودش نمي‌دانست چند بار نامه را خوانده. روزي چندين بار مرور مي‌كرد.  اين‌قدر خوانده و تا زده بود كه چيزي به جر خوردنش نمانده بود.  مثل دست شكسته مواظبش بود. آخه توي اين نامه نوشته بود كه

پاییز۶۹ 

قمري‌ها

روكابل فشار‌قوي نشستند

هيچي‌شون نشد!

تو عالم رؤيا

مو‌هاتو گيس مي‌كنم!

اکبر خان نوروزی

سرش را بیخ گوشش برد و گفت: «اکبر‌خان حالا که آقای شهناز اومده یه خورده برامون ساز بزن! دلمون بدجوری گرفته، بلکه یه خورده واشه!»

نشنید. دوباره با صدای بلندتر تکرار کرد. سعی کرد و این‌بار با ایما و اشاره و حرکات آهسته لب‌ها منظورش را برساند.

متوجه شد. به گوش‌هایش اشاره کرد و گفت: «اینا که کار نمی‌کنند! نمی‌تونم دیگه کوک کونم.»

_ اگه آقای شهناز کوک کنه چی؟ می‌زنی؟

_ چی؟

دوباره برایش تکرار کرد.

_ میشه؟

آقای شهناز ساز را برایش کوک کرد و به اکبرخان داد. به دوردست خیره شده بود. نه کسی را می‌دید و نه چیزی می‌شنید. در مضراب‌های چپ و راست و سرعت دست اکبرخان مضراب محو شده بود.

بعد از حدود یک ساعت به طرف آقای شهناز برگشت و گفت: «گریه نکن جلیل‌جون! دنیا همینه! بیا ساز بزن. گریه نکن! آره جونم.» ع. الف جانوند

به چه درد می‌خورد مرکاوا

جنگ اگر نباشد؟

کبوتران

بر ویرانه‌اش آشیانه نخواهند ساخت

مرکاوا = نفربر جنگی